Pazartesi , Ekim 18 2021
Breaking News
Home / Makale/ Deneme / Niye Büyüdük Ki?

Niye Büyüdük Ki?

Mazi kalbimde kanayan bir yara. Çocukluğum özlemle hasret duyduğum çocukluğum.
Çabucak büyümek isterdim ben,kocaman olmak isterdim .
Büyüyünce her şeyin daha güzel olacağını düşünürdüm.
özlem duyduğum yıllar bu muymuş.
Hatta hızlı büyüyebilmek için daha çok yerdim .İmkanlar kıttı, hayat şartları zordu o zamanlar…
Her istediğimizi elde edemezdik şimdiki çocuklar gibi.
Bakkaldan bir şey istediğimde annemden bir hayli dayak yerdim . Var yoktu yok vardı o zamanlar .
Ama ne bileyim tarifsiz işte o zamanlar daha güzeldi.
Annem ekmekleri ıslayıp çay şekerine bulardı biz ne kadar mutlu olurduk,dünyalar bizim olurdu.
Yine annem ekmeğimize salça sürerdi değme keyfimize o zaman .Tabi sınırlıydı her şey.
Tadı damağımızda kalırdı.Çikolatalar yiyemezdik o zamanlar doyasıya ama bunlar bize çikolatadan daha lezzetli gelirdi.
Annem sobayı yakardı üzerine patatesleri dilimleyip koyardı .
Okuldan bir gelirdik sıcacık bir oda ,mis gibi çay ve patates kokusu ve biz de oluşan kocaman mutluluk..
Yine nohutları ıslardı annem sobanın üzerine koyardı onun başında kavga ederdik kardeşlerimle.
Leblebi nedir bilmezdik biz. Dirtleme bizim için en güzel çerezdi.
Bir bisikletim olmadı hiçbir zaman .Şimdiki gibi onlarca çeşit oyuncağım olmadı .
Hiçbir şeyi değişmeyeceğim tahtarevallimizle tozu dumana katardık ve tahtadan yaptığımız oyuncaklarımız harikaydı.
Tabi akşama kadar elimizin çıkmadığı çamuru saymazsam ayıp olur.
Oyun hamuru neymiş bilmezdik biz .Çamurumuzla çoook mutluyduk her şeyi yapardık biz.
Babamızın nokia tuşlu telefonunu cebinden gizlice alabilmek için büyük mücadeleler verirdik kardeşlerimle.
Yakalanmamak için 40 takla atardık aldığımızda imkansızı başarmış olurduk.
Çünkü babamızın eşyalarına dokunmak büyük bir suç sayılırdı.
Tarağı ,aynası,çakısı ,çakmağı çok kıymetlilerdi onun için.
İzinsiz aldığımızda kıyametler kopardı.
Büyük bir zevkle yılan oyununu oynardık zaten telefondaki tek oyun oydu.
Tek derdimiz yılanı kocaman uzatmaktı o zamanlar.
Ve yıllar geçti büyüdük işte yaş oldu 24.Büyümek için can atıyorduk ya hani.
Şimdi de keşke o günlere tekrar dönebilsem diyorum.
Telefonum,bilgisayarım ,kıyafetlerim her şeyim var.
Markete gidip çeşit çeşit çikolata alabiliyorum.Ama lezzet yok,huzur yok.
O çikolatalar bana şekerli ekmeğin tadını vermiyor.
Graham Bell amca telefonu icat ederek insanları birbirine daha çok yakınlaştıracağını düşündü ama yanıldı.
Haberleşme vasıtaları arttı ama insanlar birbirinden ruhen çok uzaklaştı,kimse kimseye manen ulaşamaz oldu.
Eskiden sosyal medya vs yoktu belki ama insanların iletişimi çok güçlüydü.
Ve insanlar birlik ve beraberlik içerisindeydi
Asla dönemeyeceğim o günleri; annemin bana çerçiden yeni bir kıyafet aldığında o kıyafete sarılıp uyuduğum o günleri öyle çok özledim ki.
Saftık, tertemizdik o zamanlar kötülük nedir bilmezdik biz.
Her şeyden habersizdik,dünya yıkılsa umurumuzda olmazdı.
Kendi halimizde çok mutluyduk.
Seksek çizmek için bir tebeşirimiz yoktu o zamanlar .Yağmur yağdıysa ve yerler ıslaksa bizim seksek oynama vaktimiz gelmiş demekti.
Büyük bir heyecanla arkadaşları toplar çomakla sekseği çizmek için kavga ederdik.
Bizim yaptığımız tek kötü şey oyun kavgasıydı.
Rengarenk boyalarımız yoktu bizim.Kiremit parçasıyla neler çizmezdikki betona.
Kiremitle taşla ne oyunlar oynardık.
Sokak sokak dolaşıp gazoz kapağı toplardık sonra onları taşla ezer taso yapardık ve oynardık.
Şimdiki gibi tasolar yoktu veya ulaşılmazdı o zamanlar onları taşla ezmek büyük bir zevkti.
Şimdiki gibi tuhafiyelerde satılan simler yoktu o zamanlar .
Sokaklardan halley paketi toplayıp ondan sim yapmak en büyük eğlencemizdi.
Hemen büyümek istiyorduk o zamanlar ama büyüyünce dertlerimizin de büyüyeceğinden haberimiz yoktu.
Bütün bu olup biten kötülüklerden haberimiz yoktu.
Elhasıl neden büyüdük ki biz,neden?ister nankör deyin isterse başka bir şey
İstediğimiz her şey var ama huzur yok ,mutluluk yok .
Şu an beni mutlu edebilen tek şey çayım, kitaplarım ve yağmur.
Bu üçü dışında dünya nimeti olarak huzuru veren hiçbir şey yok.
Biz büyüdük diye mi değişti insanlar yoksa insanlar aynıydı da biz mi fark etmiyorduk.
Zaman durmuyor gidiyor işte geçmişe özlem duyan halet-i ruhuyeme kırgın olamıyorum çünkü haklı.
Ahmet Kaya’dan başka hislerime tercüman olacak kimse yok .
“Hani benim sevincim nerde, bilyelerim topacım
Kiraz ağacında yırtılan gömleğim
Çaldılar çocukluğumu habersiz
Penceresiz kaldım anne,uçurtmam tel örgülere takıldı.
Hani benim gençliğim anne.
Ne varsa buğusu genzi yakan ,ekmek gibi aşk gibi.
Ah ne varsa güzellikten yana bölüştüm ,büyümüştüm.
Bu ne yaman çelişki anne ,bu ne yaman çelişki anne
Kurtlar sofrasına düştüm hani benim gençliğim anne
Duvarlar konuşmuyor anne ,açık kalmıyor hiçbir kapı
Hani benim gençliğim anne ,yağmurları biriktir anne
Çağ yangınında tutuştum ,hani benim gençliğim nerde “
Büyüdüm küçükken bir şeyden korktuğumda annemin yanına sokulurdum ,tüm korkularım giderdi.
Şimdi yine korkuyorum ama bu defa korkum başka dünyanın pisliğinin üzerime bulaşmasından çok korkuyorum.
Ama bu defa sokulacağım biri yok öyle ya kendi ayaklarımın üzerinde durmam lazım değil mi artık.
Ve zaman iyice alçaldı .Her şey değişti ..
Filozof değişmeyen tek şey değişimin kendisidir derken ne kadar haklıymış.
Bak çayım bile bitti ,mutluluğum yarıda kaldı.Aynı çocukluğum gibi.
Hiçbir yüzü almıyor içim hiçbir sesi . Gittikçe merdümgiriz oluyorum ben anne.
Cahit Zarifoğlu ‘nun “Giderek bütün gençleri saran bir gırgır furyası ,bir malayanilik ,bir gevezelik ,bir seviyesizlik ifadelerinin tezahürünün tavan yaptığı şu dönemde ahlakın dibe uğradığı hayanın,edebin ismen var olduğu şu dönemde yaşamak ne kadar zormuş anne..
Çocukluğu çok özlüyürum anne….

Sebile Demir
sebiledemir21@gmail.com

About Salih

Check Also

Deli-Kanlı Olmak!

Bize hep derler ya ,sen DELİKANLISIN diye. İşte bugün nasıl daha da deli bir kan …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir